Η Αυλίδα που αγαπήσαμε

Το EnAvlidi.gr εγκαινιάζει μια νέα ενότητα η οποία δίνει τη δυνατότητα στους επισκέπτες της- μόνιμους κάτοικους ή μη -να θυμηθούν και να εξιστορήσουν τις αναμνήσεις τους απο τον τόπο που μεγάλωσαν,πέρασαν κάποιο μέρος της ζωής τους ή απλά ήταν περαστικοί αλλα κάτι τους έκανε "κλίκ" και τελικά....τον αγάπησαν.Φυσικά όποιος έχει φωτογραφικό υλικό απο τότε αν έχει "κότσια" ας το δημοσιεύσει...


Άντε,ας κάνω την αρχή εξιστορώντας ένα πολύ μικρό μέρος απο τις πάρα πολλές εξαιρετικές αναμνήσεις μου,αλλα μη μ αφήσετε μόνο...

Σάββατο πρωί,το ξύπνημα δεν "απαιτούσε" καφέ αλλά γάλα με hemo ή ενίοτε και τίποτα εάν ο κολλητός σου απο το διπλανό σπίτι σε περίμενε στον δρόμο έξω απο την πόρτα σου με την μπασκετική μπάλα μάρκας champion- ή molten στη καλύτερη- που είχε αγοράσει απο το Παντοπωλείο του χωριού(ναί κι όμως,τότε υπήρχαν 2 και δούλευαν καλά μάλιστα) ανα χείρας.Καλά καταλάβατε,τότε δεν υπήρχαν tablet,laptop και κινητά ούτε κάν διαδίκτυο και το ραντεβού συνήθως κλεινόταν απο το περασμένο βράδυ στις "καληνύχτες".Στο γηπεδάκι του μπάσκετ που γινόταν και ποδοσφαιρικό στο σχολείο του χωριού σε λίγη ώρα γινόταν συνωστισμός απο παιδιά,οι μεγαλύτεροι πάντα είχαν προτεραιότητα στις μπασκέτες ενώ οι μικρότεροι βολεύονταν σε ποδοσφαιρικό παιχνίδι σ οτι χώρο περίσευε με αυτοσχέδια τέρματα 2 τούβλα ή 2 μπουφάν και μπάλα κάποιο πανί με "βυζιά" όπως αποκαλούσαμε τη τρύπα απ όπου εξείχε η σαμπρέλα και την οποία αλλού κλωτσούσες κι αλλού πήγαινε,όμως θεωρείτο πολυτέλεια σε σχέση με τις μέρες που η μπάλα τα "τίναζε" και το παιχνίδι συνεχιζόταν με...κουκουνάρι!!!
Το μεσημέρι πλησίαζε,οι πρώτοι νηστικοί έφευγαν οικιοθελώς,οι υπόλοιποι περίμεναν τα παρακαλετά των γονιών τους και υπήρχαν και μερικοί που δεν είχαν ωράριο απο το σπίτι καθώς η γιαγιάδες τους έκαναν τις απαραίτητες "πλάτες" λόγω "αδυναμίας".
Το απόγευμα έφτανε,το American gladiator,ο Ιππότης της ασφάλτου και τα Παιχνίδια χωρίς σύνορα τελείωσαν,τα εξοχικά των Αθηναίων φίλων μας γέμισαν,ώρα για "μάχη".Το ραντεβού δεν άργησε να κλείσει.Φαριώτες εναντίον Αθηναίων(οι οποίοι στην πορεία έγιναν περισσότερο Φαριώτες κι απο πολλούς ντόπιους).Η έδρα τους;;Η αλάνα του ξενοδοχείου στην παραλία του Φάρου.Η έδρα μας;Το προαύλειο του σχολείου ή η αλάνα της Hide out,μιάς εκ των θρυλικότερων ντίσκο όλης της Ελλάδας και σίγουρα η θρυλικότερη της Ευβοιας.Η μάχη πάντα αμφίρροπη όμως νικητές και οι 10,12 ή 14 που παίζαμε ασχέτως αποτελέσματος.Οι τσακωμοί δεν έλειπαν,όμως καθώς έπεφτε το βράδυ όλοι μαζί ξανά καβαλούσαμε τα ποδήλατα και ξεκινούσαμε για το Δράμεσι(Παραλία Αυλίδας).Με το που έφτανες στα πρώτα σπίτια μπροστά στη παραλία ο δρόμος έκλεινε με μία μπάρα,ούτε ποδήλατο δεν παίρναγε καθώς για 300 περίπου μέτρα μπροστά απο το λιμανάκι επικρατούσε το αδιαχώρητο απο πεζούς που απολάμβαναν τη βόλτα τους.Οι καφετέριες γινόντουσαν κλαμπάκια,καρέκλα ούτε για δείγμα πόσο μάλλον για μάς τους πιτσιρικάδες,όταν τελικά βρίσκαμε κάποιες, όσοι κάθονταν και οι υπόλοιποι οι όρθιοι αναλύαμε τις φάσεις απο τον απογευματινό αγώνα και προκαλούσαμε για την αυριανή ρεβάνς πίνοντας τον χυμό μας οι μικρότεροι και την μπύρα τους οι λίγο μεγαλύτεροι.Η ώρα είχε περάσει,η βραδιά είχε τραβήξει αρκετά περισσότερο απο τα γονεϊκά όρια όμως κανένας γονιός δεν επαιρνε το αυτοκίνητο να έρθει να μας "μαζέψει" ανήσυχος.Ήξερε πως η παρέα ήταν δεμένη και πως ο καθένας παρά τις όποιες διαφορές κατα καιρούς υπήρχαν θα έδινε τη μέγιστη προστασία σ αλλο μέλος της παρέας,Φαριώτη ή Αθηναίο.Γυρνούσαμε σπίτι,ο ύπνος δεν μας έπαιρνε αμέσως,θέλαμε αυτές οι στιγμές να μήν τελειώσουν γρήγορα,να τις ρουφήξουμε ως το μεδούλι.Τέλειωσαν όμως,έγιναν αναμνήσεις,όμορφες αγνές αναμνήσεις μιάς πανέμορφης εποχής,μιάς πανέμορφης Αυλίδας.Μακάρι να ξαναγίνει αυτός ο τόπος η καλύτερη ανάμνηση ενός παιδιού που μεγάλωσε.Αυλιδιώτη ή "Αθηναίου".